Saat: 02:30....
Geçmişe dalmış, keşkelerimin ve belkilerimin kronolojisini incelemeye girişmişken, birden umulmadık bir şey oldu... umulmadık bir kaç satır gördüm... Mutlu oldum... Aslında insan her zaman bu kadar kolay mutlu olamıyor... Ama şimdi bir kaç satırla mutlu olduğuma tanıklık edince (kendi kendimin tanığı olmam da cabası ya neyse) "bazen" diyorum... "bazen beklemediği anda, iki cümleyle mutlu olabiliyor insan..."
eskiden... çok eskiden... yazının gücüne inandığım o kadim zamanlarda bunu zaten biliyordum... yani kelimelerin beni çok mutlu ya da çok mutsuz etmeye yetebileceğini... sonra... bir gün... büyü bozuldu... yazıya inancımı kaybettim... yazmaktan işte o günlerde vazgeçtim... oysa, uzun yıllar boyunca sadece yazınca, yazıda kendim olabildiğimi savunmuştum... hatta konuşurken, insanların olmamı istediği kişi olduğumu da ileri sürmüştüm... sonra bıraktım yazmayı... kendim olmayı da... kendim olmak hiç bir işe yaramıyor... ne kadar çabalarsam çabalayayım, insanlar yine görmek istediklerini görüyor... aslında yazarken hiç kimseye bir şey ispat etmek derdinde değildim... sadece kendime, kendimi hatırlatıyordum o kadar... "halen varım" demekti bu...
artık o kadim zamanlardaki gibi yazmıyorum... kelimelere küsmek değil bu... artık kendime dahi kendime anlatmak istemiyorum... en iyisi yaşayıp gitmek işte.. kabullenmek... hem yazmaya başlayınca çok fazla isyankar ve çok fazla sorgulayan biri olup çıkıyorum...
"artık yazmıyorum" dedim ama ne çok cümle kurdum di mi? Beni aşka getiren satırlarını görüp çoook mutlu olduğum kişinin geri dönüşü... umarım tekrar bu kadar çok ara vermez yazmaya... ben yazmıyorum... bari o yazsın da okuyayım :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder